కొత్తగా వైష్ణవం పుచ్చుకున్న వారికి పంగనామాలు ఎక్కువ.
నీవు విన్నావు.
క్రైస్తవంలోకి మారిన వాళ్ళు పెద్దగా మాట్లాడతారు.
అందరికీ నేర్పినట్టు మాట్లాడతారు.
తమకు అంతా తెలుసు అన్నట్టు ప్రవర్తిస్తారు.
నీవు వింటావు.
తల ఊపుతావు.
ఎందుకంటే నీవు అలాంటి ఒక మనిషిని చూసావు.
ఆగు.
ఆ మనిషితో ఒక్క నిమిషం ఉండు.
గొడవ పడడానికి కాదు. చూడడానికి.
ఒక మనిషిని ఊహించు.
అతను ముప్పై ఏళ్ళు దాహంతో ఉన్నాడు. వెతుకుతున్నాడు. గందరగోళంలో ఉన్నాడు. కోపంతో ఉన్నాడు. భయంతో ఉన్నాడు. ఖాళీగా ఉన్నాడు.ఒక రోజు, అతనికి నీళ్ళు దొరికాయి.కొన్ని నీళ్ళు కాదు. స్వచ్ఛమైన, చల్లని నీళ్ళు. తాగాడు. మొదటిసారి, అతని దాహం తీరింది.అతను ఏం చేస్తాడు?నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని, “నాకు నీళ్ళు దొరికాయి” అని గుసగుసలాడతాడా?లేక పరిగెత్తి అరుస్తాడా, “నాకు నీళ్ళు దొరికాయి! నాకు నీళ్ళు దొరికాయి! రండి, తాగండి!”?
అతను అరుస్తాడు. పరిగెడతాడు. ఎక్కువ మాట్లాడతాడు. గట్టిగా మాట్లాడతాడు.అది గర్వమా?లేక అది సంతోషమా?
నెమ్మదిగా ఆలోచించు.
ఒక మనిషి చాలా చీకటి తర్వాత ఏదైనా దొరికినప్పుడు, అతనికి నెమ్మదిగా మాట్లాడడం ఇంకా తెలియదు.
అతనికి ప్రశాంతత భాష ఇంకా రాలేదు. ఉత్సాహం భాష మాత్రమే వచ్చింది.
నీవు దాన్ని పొగరు అంటావు.
అతను దాన్ని పంచుకోవడం అంటాడు.
నీవు దాన్ని గొప్పలు అంటావు.
అతను దాన్ని కృతజ్ఞత అంటాడు.
ఎవరు సరైనవారు?
ఇప్పుడు మన అమ్మమ్మలు చెప్పే సామెతను గుర్తుచేసుకో.
కొత్తగా వైష్ణవం పుచ్చుకున్న వారికి పంగనామాలు ఎక్కువ.
దీన్ని మనం అందరి గురించి అన్నాం.
క్రైస్తవుల గురించి మాత్రమే కాదు.
కొత్తగా మతంలోకి వచ్చిన మనిషి గురించి అన్నాం.
కొత్తగా ధనవంతుడైన మనిషి గురించి అన్నాం.
కొత్తగా ఇంగ్లీష్ నేర్చుకున్న మనిషి గురించి అన్నాం.
కొత్తగా అమెరికాలో ఉద్యోగం వచ్చిన మనిషి గురించి అన్నాం.
కొత్త మనిషి ఎప్పుడూ కొంచెం ఎక్కువ చూపిస్తాడు. ఎందుకంటే అది కొత్త.
ఇది క్రైస్తవం కాదు.
ఇది మానవత్వం.
కొత్త పెళ్ళికూతురు తన భర్త గురించి ఎక్కువ మాట్లాడుతుంది.
కొత్త తండ్రి తన బిడ్డ గురించి ఎక్కువ మాట్లాడతాడు.
కొత్త భక్తుడు తన దేవుడి గురించి ఎక్కువ మాట్లాడతాడు.
అది అహంకారమా? లేక అది కొత్తదనమా?
ఇక్కడ నీవు ఎప్పుడూ ఆలోచించని ఒక వైరుధ్యం ఉంది.
మారిన వాడు గర్వంగా ఉన్నాడు అని నిందించే మనిషి, చాలాసార్లు తానే గర్వంగా ఉంటాడు.
అతను అంటాడు, “నీకు అంతా తెలుసు అనుకుంటావు.”
కానీ అతను తానే ఆ మారిన వాడి గుండె తనకు తెలుసు అనుకుంటాడు.
అతను ఆ మారిన వాడి గుండె లోపల ఎప్పుడూ కూర్చోలేదు.
అతని భయం రాత్రిని ఎప్పుడూ జీవించలేదు. అతని శాంతి ఉదయాన్ని ఎప్పుడూ అనుభవించలేదు.
అయినా తీర్పు చెప్తాడు. సాధారణీకరిస్తాడు. అంటాడు, “మారిన వాళ్ళందరూ ఇలాగే ఉంటారు.”
అతను ఒక మనిషిని చూసాడు.
అతన్ని వెయ్యి మంది మనుషులుగా చేసేసాడు.
అది తాను నిందించే అదే గొప్పతనం కాదా?
అతను అంటాడు, “నీవు పెద్దగా మాట్లాడతావు.”
కానీ అతని వాక్యమే పెద్దగా మాట్లాడుతుంది.
అతను అంటాడు, “నీకు జ్ఞాన గర్వం ఉంది.”
కానీ అతని వాక్యంలోనే జ్ఞాన గర్వం ఉంది.
అతను తాను ద్వేషించే దానిగా మారిపోతాడు.
ఇప్పుడు ఇందులో మనకు కనిపించని నష్టం ఉంది .
“మారిన వాళ్ళందరూ గర్వంగా ఉంటారు” అని నీవు అన్నప్పుడు, నీవు ఏం చేస్తున్నావు?
నీవు ఒక మనిషిని చూడడం లేదు.
ఒక లేబుల్ను చూస్తున్నావు.
అతని బాధను వినడం లేదు. నీ కోపాన్ని వింటున్నావు.
“అతను ఎందుకు ఇలా మాట్లాడుతున్నాడు?” అని అడగడం లేదు.
“నాకు ఇప్పటికే తెలుసు ఎందుకో” అని అంటున్నావు.
అది ఆలోచించడం కాదు.
అది పక్షపాతం, పరిశీలన వేషం వేసుకుంది.
పక్షపాతం ఒక వింతైన విషయం.
అది నిజంలా అనిపిస్తుంది.
కానీ అది మాట్లాడడం నేర్చుకున్న ఒక గాయం మాత్రమే.
ఒక మనిషి నిన్ను బాధపెట్టాడు.
ఒక మారిన వాడు నీతో గట్టిగా మాట్లాడాడు.
ఒక మారిన వాడు అందరి ముందు నిన్ను సరిదిద్దాడు.
ఆ బాధ నిజం. ఎవరూ కాదనరు.
కానీ ఒక మనిషి అమర్యాద, ఒక సమాజం మొత్తం అమర్యాద అవుతుందా?
ఒక హిందువు నిన్ను మోసం చేస్తే, హిందువులందరూ మోసగాళ్ళు అంటావా?
ఒక ముస్లిం నీ మీద అరిస్తే, ముస్లింలందరూ అరుస్తారు అంటావా?
ఒక క్రైస్తవుడు గర్వంగా ఉంటే, క్రైస్తవులందరూ గర్వంగా ఉంటారు అంటావా?
నీవు అనవు అని నీకు తెలుసు.
ఎందుకంటే నీకు నీవు తెలుసు.
నీవు చెడ్డ వాడివి కాదు, మరి మారిన వాడిని ఎందుకు చెడ్డ వానిగా చేస్తావు?
ఇప్పుడు ఇంకో వైపు చూడు.
ఇంకో మారిన వాడు ఉన్నాడు.
వు అతన్ని ఎప్పుడూ చూడలేదు.
అతను అరవడు.
సరిదిద్దడు.
వాదించడు.
అతను తన ముసలి తల్లి పక్కన కూర్చుంటాడు. ఆమె కాళ్ళు కడుగుతాడు. తండ్రికి మందులు తెస్తాడు. తనను తిట్టిన మనిషిని క్షమిస్తాడు. పగ తీర్చుకోడు.అతనికి శాంతి దొరికింది. కానీ అతని శాంతి నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
నీవు అతన్ని ఎందుకు చూడవు?
ఎందుకంటే నిశ్శబ్ద శాంతి శబ్దం చేయదు.
గట్టి కొత్తదనం మాత్రమే శబ్దం చేస్తుంది.
నీవు గట్టిగా ఉన్నవాడిని చూస్తావు. నిశ్శబ్దంగా ఉన్నవాడిని చూడవు.
గట్టిగా ఉన్నవాడినే మొత్తం నిజం అనుకుంటావు.
అది ఒక గట్టి మేఘాన్ని చూసి, ఆకాశం మొత్తం ఉరుము అనుకోవడం లాంటిది.
ఇప్పుడు ఒక నిశ్శబ్ద ప్రశ్న అడుగు.
క్రైస్తవం నిజంగా మారిన వాడిని ఏమవ్వమని నేర్పిస్తుంది?
“నేను గొప్పవాడిని” అని అనమని నేర్పిస్తుందా?
లేక “నేను పాపిని. నేను పాపోహం. నేను పడిపోయాను. నేను క్షమించబడ్డాను” అని అనమని నేర్పిస్తుందా?
తాను పాపి అని నిజంగా నమ్మే మనిషి ఎక్కువ కాలం గొప్పవాడిగా ఉండలేడు.
అతను ఒక కాలం గట్టిగా ఉండవచ్చు.
కానీ అతను ఉంటే, అతను వినయంగా మారతాడు.
ఎందుకంటే సిలువ గర్వాన్ని ఉండనివ్వదు.
సిలువ అంటుంది, “నీవు నిన్ను నీవు రక్షించుకోలేదు. నీవు రక్షించబడ్డావు.”
రక్షించబడ్డాను అని తెలిసిన మనిషి ఇతరులను తక్కువగా చూడలేడు.
కన్నీళ్ళతో మాత్రమే చూడగలడు.
ఎందుకంటే తాను కూడా అక్కడే ఉన్నాను అని అతనికి తెలుసు.
తాను కూడా గర్వంగా ఉన్నాను.
తాను కూడా కోపంగా ఉన్నాను.
తాను కూడా తప్పిపోయాను.
కాబట్టి ఒక మారిన వాడు ఈ రోజు గర్వంతో మాట్లాడుతుంటే, అతను క్రైస్తవాన్ని చూపించడం లేదు.
ఇంకా చనిపోని తన పాత స్వభావాన్ని చూపిస్తున్నాడు.
కొత్తదనాన్ని చూపిస్తున్నాడు, నిజాన్ని కాదు.
అతనికి సమయం ఇవ్వు.
నిజం ఎముకల్లోకి వెళ్ళడానికి సమయం పడుతుంది.
ఇక్కడ ఒక సార్వత్రిక నిజం ఉంది, నీకు ఇప్పటికే తెలుసు.
ఒక మనిషి మతం ఇంకో మనిషికి పిచ్చిగా అనిపిస్తుంది.
హిందువుకు క్రైస్తవుడు సిలువ మీద ఉన్న మనిషిని పూజిస్తున్నందుకు పిచ్చివాడిలా అనిపిస్తాడు.
క్రైస్తవుడికి హిందువు రాయిని పూజిస్తున్నందుకు పిచ్చివాడిలా అనిపిస్తాడు.
ముస్లింకు ఇద్దరూ పిచ్చివాళ్ళలా అనిపిస్తారు.
నాస్తికుడికి ముగ్గురూ పిచ్చివాళ్ళలా అనిపిస్తారు.
పిచ్చివాడు ఎవరు?
లేక అర్థం చేసుకోని వాడి కళ్ళలో అందరూ పిచ్చివాళ్ళేనా?
పిచ్చి ఒక సాక్ష్యం కాదు.
అది ఒక దృక్పథం.
ఒక కొండ మీద నిలబడితే, ఇంకో కొండ ఎప్పుడూ చిన్నగా కనిపిస్తుంది.
కాబట్టి ఒక ప్రశ్న అడుగు. హిందువుగా కాదు. క్రైస్తవుడిగా కాదు. ఒంటరిగా కూర్చున్న మనిషిగా:
నేను ఒక మారిన వాడిని చూసానా? లేక మారిన వాడి ముఖం వేసుకున్న నా సొంత పక్షపాతాన్ని చూసానా?
నేను గర్వాన్ని చూసానా?
లేక నీళ్ళు దొరికిన దాహంతో ఉన్న మనిషిని చూసానా, అతనికి ఇంకా నెమ్మదిగా మాట్లాడడం తెలియదు?
ఆ ప్రశ్నను అలాగే వదిలేయి.
ఈ రాత్రి దానికి సమాధానం చెప్పకు.
అది నీలో ఉండనీ.
ఎందుకంటే ఈ రోజు తన కొత్త విశ్వాసం గురించి గట్టిగా అరిచే మనిషి, రేపు ప్రార్థనలో అత్యంత నిశ్శబ్దంగా కూర్చునే మనిషి కావచ్చు.
ఈ రోజు అతన్ని తీర్పు చెప్పే మనిషి, రేపు అతని క్షమాపణ అవసరమైన మనిషి కావచ్చు.
No comments:
Post a Comment