వాళ్ళు పాపులు, మనం కాదు ...

 

చిక్కుకున్నవాడు —

రాత్రి. ఇల్లు నిశ్శబ్దంగా ఉంది.

అద్దం ముందు నిలబడ్డావు. ఎవరూ చూడటం లేదు.

ప్రపంచానికి చూపించే ముఖం కాదు. ప్రపంచం నుంచి దాచే ముఖాన్ని చూస్తున్నావు.

అప్పుడు ఒక వింత ఆలోచన వస్తుంది:

ఇది ఎవరు?

కళ్ళు ఇంకో దృశ్యం అడుగుతున్నాయి.

చెవులు ఇంకో శబ్దం.

నాలుక ఇంకో రుచి.

చర్మం ఇంకో సుఖం.

ఏదీ “చాలు” అనదు.

అందుకే వాటిని చంచల అంటారు. అల్లకల్లోలమైనవి. లొంగనివి.

మన పూర్వీకులకు ఇది తెలుసు. అందుకే తల వంచి ఇలా చెప్పమన్నారు:

పాపోహం, పాపాత్మా

పాపోహం, పాపకర్మాహం, పాపాత్మా, పాపసంభవః

నేను పాపిని. నా కర్మలు పాపమైనవి. నా ఆత్మ పాపమైనది. పాపంలో పుట్టినవాడిని.

ఇది మనల్ని అవమానించడానికి కాదు. మనల్ని మేల్కొలపడానికి.

నీ చైతన్యం పవిత్రమైనది కాదు. తేలికగా వంగిపోయేది. తేలికగా చెడిపోయేది. తడి మట్టిలాంటిది. ఏది తాకినా గుర్తు పడుతుంది — అని చెప్పడానికి.

ఇప్పుడు ఒకే ఉచ్చులో చిక్కుకున్న రెండు జీవితాలను చూడు.

హంతకుడు.

అతన్ని అడుగు. “నేను చెడ్డవాడిని” అని అనడు.

“నేను సరైనదే చేశాను. వాడికి అదే సరైనది. నాకు వేరే దారి లేదు” అంటాడు.

వేశ్య.

ఆమెను అడుగు. “నేను విరిగిపోయాను” అని అనదు.

“ఇదే నా జీవితం. ఇదే నా విధి. మగవాళ్ళందరూ ఒకటే. నాకు వేరే దారి లేదు” అంటుంది.

 

వారు అబద్ధం చెప్తున్నారా? లేక చిక్కుకుపోయారా?

జాగ్రత్తగా చూడు. వారు తమ పనిని సమర్థించుకోవడం లేదు. తమను తాము సమర్థించుకుంటున్నారు. ఎందుకంటే “నేను పాపిని, నేను తిరగాలి” అని ఒప్పుకుంటే, వారి ప్రపంచమే కూలిపోతుంది.

అందుకే వాదిస్తూనే ఉంటారు. సమర్థిస్తూనే ఉంటారు. అదే కథను చెప్పుకుంటూనే ఉంటారు. చివరికి ఆ కథే వారి సత్యమైపోతుంది.

అదే ఉచ్చు.

కానీ “నేను పాపిని” అనక పోవడానికి ఒక దాగిన నష్టం ఉంది. దాని గురించి ఎవరూ మాట్లాడరు.ఆ ఖరీదు ఇదే:

ప్రతిరోజూ అదే కథతో బతకాలి.

తాను సరైనవాడినని తనకు తానే నిరూపించుకుంటూ ఉండాలి.

“ఇది నీవు కాదు” అని లోపలి నుంచి వచ్చే స్వరాన్ని నొక్కేస్తూ ఉండాలి.

విశ్రాంతి తీసుకోలేరు. ఎందుకంటే విశ్రాంతి అంటే వినడం.

ఒంటరిగా ఉండలేరు. ఎందుకంటే ఒంటరితనం అంటే ఎదుర్కోవడం.

స్వేచ్ఛగా ఉండలేరు. ఎందుకంటే స్వేచ్ఛ అంటే తిరగడం. 

అందుకే బిజీగా ఉంటారు. కోపంగా ఉంటారు. అదే చక్రంలో ఉంటారు. ఇంద్రియాలు లాగుతాయి. చైతన్యం వెంబడిస్తుంది. పాపం మళ్ళీ జరుగుతుంది. అపరాధ భావం పెరుగుతుంది. దాన్ని కప్పడానికి సమర్థన ఇంకా పెరుగుతుంది.

దాహం తీర్చుకోవడానికి ఉప్పు నీరు తాగినట్టు. ఎంత తాగితే అంత దాహం పెరుగుతుంది. 

“నేను పాపిని కాదు” అనడానికి ఇదే దాచిన ఖరీదు.నిన్ను విడిపించగలిగే ఒక్క తలుపును కోల్పోతావు — పశ్చాత్తాపం అనే తలుపును.

పశ్చాత్తాపం అంటే ఏడవడం కాదు. గుండెలు బాదుకోవడం కాదు.

పశ్చాత్తాపం అంటే తిరగడం. కేవలం తిరగడం.  

తప్పు దిక్కులో పది మైళ్ళు నడిచిన మనిషి, చివరికి ఆగి, ముఖాన్ని అవతలి వైపుకు తిప్పినట్టు.

ఒక్క మలుపు. అంతే.

ఆ తర్వాత గాలుల గదిలో దీపం నెమ్మదిగా నిశ్చలమవుతుంది. తలుపులు నెమ్మదిగా మూసుకుంటాయి. గాలి నెమ్మదిగా ఆగుతుంది. 

కళ్ళు ఇంకా చూస్తాయి. కానీ ఇక నిన్ను లాగవు.

చెవులు ఇంకా వింటాయి. కానీ ఇక నిన్ను ఆజ్ఞాపించవు.

చర్మం ఇంకా తాకుతుంది. కానీ ఇక నిన్ను సొంతం చేసుకోదు.

అదే విముక్తి. చనిపోయాక కాదు. ఇక్కడే.

ఆ తర్వాత మిగిలేది ఉద్రేకం కాదు. ఇంకా నిశ్శబ్దమైనది. ఈ రోజు ఏమి దొరికిందనే దాని మీద ఆధారపడని సంతోషం.

కాబట్టి మళ్ళీ ఆ అద్దం ముందు నిలబడు.సిగ్గుతో కాదు, స్వేచ్ఛతో గుసగుసలాడు:

పాపోహం. పాపాత్మా. నేను పాపిని. నేను తిరగాలి.

తలుపు ఇంకా తెరిచే ఉంది.